[Trans full ver.] Oshare-ism 20071014 - Jin Akanishi (จินน่ารัก 555+)

posted on 17 Oct 2007 19:33 by monamour911 in Jinjin

หวัดดีค๊าบบบ ~~ ^__^

ไม่มีอะไรจะอัพ แต่อยากอัพ 555+ เลยอัพเรื่องที่ชอบมากที่สุด

แปลรายการ Oshare ism (คงเคยอ่านกันหมดแล้วแต่เรายังชอบอยู่อ่ะ

)

Oshare-ism 071014 - Jin Akanishi

รายการนี้พิธีกรมี 3 คน คนที่พูดมากๆ แก่ที่สุดชื่อ อุเอดะ ส่วนผู้ชายอีกคนนึงก็ ฟุจิกิ นาโอฮิโตะ และผู้หญิงคนเดียวในรายการคือ คือ โมริ อิซึมิ <<< copy มาตามที่คนแปลบอกเลย

เริ่มรายการนะคะ พ่อเทพบุตรก็ลงมาจากสวรรค์....ป๊าด ว่าไปนั่น
เสียงปรบมือเกรียวกราว

อุเอดะ - สุดยอดเลยเนอะ ซุปเปอร์ไอดอลก็งี้แหละเนอะ

โมริ - (อุเอดะกับจิน) สนิทกันเหรอคะ?

อุเอะดะ - ปีที่แล้วทำรายการ 24จิคัง ด้วยกันไง ก็สนิทกันจนรู้ตับไตใส้พุงกันหมดแล้วล่ะ เนอะ จินจิน

จิน - (ที่ทนฟังมานาน) สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ฝากตัวด้วยนะครับ (ไม่รับมุกเค้าเล้ยยยยยยย)

ทุกคนขำกลิ้ง อุเอดะหน้าแตก

อุเอดะ - ไม่ไช่ว่า "ยินดีที่ได้รู้จัก" ซะหน่อย!!! แหม แต่จริงๆผมก็ไม่คิดว่าเค้าจะรับมุกอยู่แล้ว เหอๆ

ตัดเข้ามานั่งคุยกันนะคะ

อุเอดะ - วันนี้นะครับ เห็นว่าอาคานิชิคุงจะยอมเล่าเรื่องส่วนตัว ที่ปกติแล้วไม่เล่าให้ฟังด้วย

จิน - อ่า ใช่ครับ

อุเอดะ - เค้าถ่ายรูปภายในบ้านมาให้ดูเยอะแยะเลยนะครับ

รูปตู้เสื้อผ้า

จิน - ผมมีแต่เสื้อผ้าสีดำๆนะเนี่ย

อุเอดะ - เออจริงด้วย คิดว่าเพิ่งเปิดร้านซักรีดซะอีก

จิน - เสื้อผ้าผมซักที่ร้านซักรีดนะครับ

อุเอดะ - เอาไปส่งร้านเองเลยเหรอ?

จิน - เปล่าครับ แม่ทำ

อุเอดะ - อ่อ แม่เอาไปส่งให้ เอ่อ แล้วอาคานิชิคุงมีเคล็ดในการแต่งตัวให้ดูดียังไงหรอ?

จิน - อืม ก็ไม่ขนาดนั้นะครับ ปกติผมไม่ค่อยได้ช้อปซักเท่าไหร่

อุเอดะ - อ้าวหรอ งั้นเวลาอยู่บ้านก็สบายๆ? แบบบ๊อกเซอร์ตัวเดียวไรแบบนี้ละสิ

จิน - ครับ เรื่องจริง

อุเอดะ - จริงเรอะ? อยู่บ้านแต่งตัวสบายๆขนาดนั้นเลย?

จิน - ก็บ๊อกเซอร์กับเสื้อยืดบ้าง รึบางทีก็ใส่จิมเบ ไม่ใส่กกน. (จิมเบ คือ ยูกาตะแบบสั้น สำหรับผู้ชาย)

อุเอดะ - ใส่จิมเบ ไม่ใส่กกน.???

จิน - ผมไม่ชอบให้มีอะไรมารัดน่ะครับ...แถวๆนี้อ่ะ (ทำมือประกอบ แถวๆจุดยุทธศาสตร์)

อุเอดะ - ไม่ต้องชี้ก็รู้โว้ยยยย

ต่อไปเป็นรูปกีตาร์

อุเอดะ - อยู่บ้านเล่นกีตาร์ด้วยเหรอ

จิน - ก็เวลาแต่งเพลงก็ใช้กีตาร์ตัวนี้ครับ

อุเอดะ - แล้วไอ้ถ่านสันโดษนั่นมันอะไรล่ะ (กล้องซูม) อารมณ์ว่าในที่สุดก็เจอไอ้ของที่ไม่อยากให้เห็นสินะ

จิน - ฮ่าๆๆ จริงๆแล้ว ข้างๆถ่านเนี่ย มันมีนาฬิกาปลุก แล้วคือภาพนี้คงจะถ่ายตอนที่ผมเปลี่ยนถ่านอยู่

อุเอดะ - เปลี่ยนถ่านอยู่ แล้วก็ลุกมาถ่ายรูป?? เปลี่ยนให้เสร็จก่อนสิ!! .... แล้วไงต่อ

รูป CD&DVD ที่ชอบ

อุเอดะ - ชอบเพลงแนวไหน?

จิน - ผมชอบเพลงฝรั่งฮิปฮอปๆ จะว่าไปผมชอบร้องคลอๆตาม มากกว่าฟังเฉยๆนะ

อุเอดะ - ชอบเพลงฝรั่งมาตั้งนานแล้วเหรอ?

จิน - คือโอก้าซังเค้าชอบเพลงฝรั่งครับ

อุเอดะ - นายพูดเรื่องแม่2ครั้งแล้วนะ ไม่ต้องพูดแล้ว!! อ๊ะๆ ล้อเล่นๆ พูดได้ๆ

จิน - โอก้าจังเค้า....

อุเอดะ - อ่อ เปลี่ยนมาเรียก โอก้าจัง แทน โอก้าซัง สินะ

จิน - โอก้าจังเค้าชอบฟังเพลงฝรั่ง ผมอาจได้อิทธิพลมาจากเค้าละมั้ง

อุเอดะ - แล้วอย่างดีวีดีล่ะ ดูอะไรบ่อยสุด?

จิน - [Suberanai Hanashi] ของ Downtown ชอบมากเลยครับ (Downtownเป็นตลกค่ะ)

อุเอดะ - อ่อ ฮาดีนะเรื่องนั้น (ทุกคนก็เริ่มขำกัน เพราะอุเอดะคนนี้ก็เป็นตลกเหมือนกัน)

อุเอดะ - อะไร? เปล่านะๆ ไม่ได้คิดอิจฉาอะไรจริงๆ

จิน - แต่จริงๆผมมี ริชาร์ด....อะไรนะ

อุเอดะ - ริชาร์ดฮอลล์ (ผลงานของอุเอดะ)

จิน - อ่ะนั่นแหละครับ แต่ว่า.........ไม่ได้ดู

อุเอดะ - ทำไมไม่ดูล่ะ!!!!!!!

ภาพต่อไป ทีวี

อุเอดะ - ตั้งแต่ตะกี้ละ ภาพมันดูเบลอๆนะ (หมายถึงหลุดโฟกัส รึ มือสั่น)

จิน - ตอนถ่ายผมกำลังรีบน่ะครับ (หน้าเครียดเชียวจิน)

อุเอดะ - แต่ก็รีบจนมีเวลาเปลี่ยนถ่านนาฬิกาเลยเนอะ

กร๊าก ใจร้าย กัดจินคุง

จิน - อ๋อ ตอนนั้นผมคิดว่าจะพักซักหน่อย

กลับมาที่รูปค่ะ

อุเอดะ - ข้างๆทีวีนี่เป็นพวกเครื่องอัดสินะ ปกติแล้วไปร้านเครื่องใช้ไฟฟ้ามั้ย?

จิน - อันนี้ก็เป็นโอก้าซัง....

อุเอดะ - ออกมาอีกละ คำว่า โอก้าซัง เนี่ย โผล่มาเป็นสเต๊ปๆแบบใส้แซนด์วิชเลยนะ

ภาพต่อไป โซฟา

อุเอดะ - อันนี้มัน....อันนี้มัน.... โทดทีนะ ธรรมดาจนไม่มีอะไรจะคอมเม้นท์เลย

จิน - เอ่อก็ ผมก็จะนั่งที่โซฟานี้แล้วก็แต่งเพลงไปพลางอ่ะครับ

อุเอดะ - เท่ห์จังน๊า

จิน - มันเหมาะมากๆเลยนะครับ พอถือกีตาร์ไว้แบบนี้ แล้วนั่งบนโซฟา มันพอดีมากๆเลย

อุเอดะ - ปกติแล้วเวลาอยู่บ้านก็จะแต่งเพลงเหรอเนี่ย?

จิน - ก็ไม่ใช่นะครับ คือว่าแบบนี้.....

อุเอดะ - อ่ะๆปกตินั่งรึป่าว โซฟาเนี่ย

จิน - ไอ้นี่น่ะ จริงๆไม่มีก็ได้นะ

อุเอดะ - ก็เอาไปทิ้งซะเซ่!!!

จิน - ฮ่ะๆ ขอโทษครับๆ

ภาพต่อไป โปสเตอร์ในห้อง

อุเอดะ - โอ้ว ฮิปนี่นา (สะโพก) ของโอก้าซังอีกรึเปล่า???

จิน - กร๊ากกก เปล่าๆครับ นี่โปสเตอร์

อุเอดะ - โปสเตอร์สินะ โอ้ย ตกใจหมดเลย คิดว่าแม่แก้ผ้าอยู่ในบ้านซะอีก ฮ่าๆ มีของแบบนี้อยู่ในบ้านไม่ใช่ว่าเอาแต่จ้องดูเรอะ?

จิน - อืมมม ล้อเล่นๆ ฮ่าๆ

อุเอดะ - อาคานิชิคุงชอบผู้หญิงแบบนี้เหรอ

จิน - เปล่าหรอกครับ แค่ช่วยเพิ่มบรรยากาศให้กับห้อง

อุเอดะ - ผู้หญิงสวยผมทอง ว่าไง?

จิน - สวยดีนะครับ แต่ก็คงไม่คบเป็นแฟนด้วย

อุเอดะ - อ่ะ ก่อนหน้านี้นายไปลอสมานี่นะ พอเห็นผู้หญิงเหล่านี้แหละ เป็นมั้ยที่คิดว่า "โอ้ เจ๋งไปเลย"

จิน - เป็นครับ

อุเอดะ - ได้ไปนี่มันดีจริงๆเนอะ

จิน - มันดึงดูสายตาดีจริงๆ ฮ่าๆ

อุเอดะ - แต่ไปเพื่อเรียนนี่นะ ก็ต้องมุ่งแต่การเรียนเนอะ

จิน - ครับ.......

กร๊ากกกก จินคุงซุนาโอะจังค่า

อุเอดะ - อย่างนายไปลอสมาเนี่ย เรียนตั้งแต่เช้าจรดเย็นเลยรึเปล่า?

จิน - มันก็แล้วแต่วันนะครับ วิธีเรียนด้วย บางวันก็เรียนทั้งวันที่รร. บางวันครูก็มาสอนที่บ้าน รึบางทีก็เรียนจากเพื่อน

อุเอดะ - หนักน่าดูเลย

จิน - ครับก็ผมเข้ามาวงการนี้ตั้งแต่ 14 ถึงจะได้ไปต่างประเทศก็เถอะ แต่พวกเอกสารไรเนี่ย ผมก็ไม่เคยเป็นคนเตรียมเองเลย พอได้ลองทำอะไรที่ปกติมีแต่คนทำให้ด้วยตัวเองแล้วก็เลยรู้ว่ามันลำบากแค่ไหน ก็เรียกได้ว่าเป็นการเรียนรู้ชีวิตนะครับ

อุเอดะ - อยู่นั่นเหงาบ้างไหม

จิน - เหงาครับ

อุเอดะ - เป็นคนขี้เหงาอยู่แล้วรึเปล่า?

จิน - ใช่ครับ!!

อุเอดะ - นับว่าโชคดีนะเนี่ย ที่เค้าไม่ให้อยู่ต่อ ฮ่าๆ

อุเอดะ - สิ่งที่ทำในวันหยุด?

จิน - ไปหาเพื่อนบ้าง รึ บางทีก็อยู่บ้าน เอ่อ ผมไม่ค่อยใช้เงินซักเท่าไหร่น่ะครับ

อุเอดะ - นี้เก็บเงินอยู่เหรอ?

จิน - เก็บเงิน? ก็เก็บนะครับ

อุเอดะ - เป็นคนจริงจังนะเนี่ย สุดยอดเลย

จิน - ก็บางทีพวกเสื้อผ้ามันจะมีชิ้นที่แพงๆใช่มั้ยละครับ อย่างชิ้นละแสนงี้ กระเป็าใบละหลายๆแสนงี้ เพื่อที่จะซื้อของเหล่านี้ ก็ต้องเก็บเงินไงครับ

อุเอดะ - โอ้ นายนี่เป็นคนจริงจังกว่าที่คิดนะเนี่ย แล้วตอนนี้ สิ่งที่อยากได้ที่สุดคืออะไรเหรอ?

จิน - ที่ดินครับ

(ทุกคนขำแตก เสี่ยจินว้อนท์ที่ดิน มาซื้อแถวๆบ้านเรามั้ย?)

ฟุจิกิ - วัยรุ่นปกติเค้าไม่ซื้อของแบบนี้กับหรอก!!!

อุเอดะ - มีไอดอลคนไหนตอบแบบมันมั้ยเนี่ย?

จิน - เพราะมันเป็นของที่ไม่ได้จะซื้อกันได้ง่ายๆ ผมก็เลยตั้งเป้าหมายเอาไว้

อุเอดะ - ทำไมถึงอยากมีที่ล่ะ?

จิน - เอ่อ...ก็...เพื่ออนาคต ครับ

อุเอดะ - อยากได้ที่แถวไหน คิดไว้แล้วรึยัง?

จิน - ก็นะครับ อยากได้ที่ๆแข็งแรงทนต่อแผ่นดินไหว

(หน้าตาจริงจังโคตร ดูไม่ออกเลยว่าพูดจริงรึพูดเล่น)ทุกคนก็ขำกัน ฮ่าๆ จินคุงน่ารักจัง

จิน - หน้าดินแข็งแรงๆ ไม่พังง่ายๆอ่ะครับ (ไม่จบ?)

อุเอดะ - กลับมาจากลอสแล้วโตขึ้นน๊า

ฟุจิกิ - จริงแล้ววันนี้เรามีรูปตอนเด็กๆมาโชว์ด้วย
(โอย น่ารักมาก)

อุเอดะ - น่ารักนะเนี่ย

จิน - ภาพนี้เนี่ย กำลังเห็นอะไรสักอย่างอยู่น๊า

อุเอดะ - เหมือนค้นพบอะไรสักอย่างเลยมั้ย?

ฟุจิกิ - ไม่ใช่ว่าเห็นแม่เหรอครับ?

จิน - ไม่แน่นะครับ

ฟุจิกิ - ต่อไปภาพนี้ (จินกินเต็มปากเชียว)

อุเอดะ - อ้าว เปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย ยังกับคนละคนแหนะ ไหนลองเอามาเปรียบเทียบกันดิ๊ อ๋อ พอเปลี่ยนทรงผมแล้ว หน้าดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย

จิน - นั่นสินะครับ เอ่อ...ภาพนี้ก็น่าจะสักตอนประถมล่ะมั้งครับ

อุเอดะ - ตอนนั้นเป็นยังไงบ้าง?

จิน - ตอนมัธยมต้น ผมโดนรังแกครับ

อุเอดะ - แต่อาคานิชิคุงเนี่ยดูออกจะลุยๆนะ ก็น่าจะแข็งแรงไม่ใช่เรอะ

จิน - เรื่องนี้เกิดตอนผมขึ้นม.ต้น จนถึงม.4 น่ะครับ

อุเอดะ - พอขึ้นม.ต้น ก็กลายเป็นเด็กโดนรังแก? ทำไมถึงโดนล่ะ

จิน - การรังแกเนี่ย มันไม่ค่อยมีเหตุผลนะครับ ตอนนั้นยังเด็กอยู่ด้วย แค่รู้สึกไม่ชอบหน้า แล้วมีคนนึงเริ่ม คนอื่นๆก็ทำตามกัน แล้วตอนนั้นมันจะมีหัวโจกใช่มั้ยครับ หัวโจกคนนี้น่ะจบม.ต้น ขึ้นม.ปลายก็ยังรร.เดียวกันกับผม แล้วเค้าก็ยังไม่เลิกรังแกผม ผมก็คิดว่า แบบนี้ไม่ได้แล้วนะเว้ย ก็เลยต่อยกันเลย

อุเอดะ - พอต่อยกันแล้วก็เลยดีกัน?

จิน - ครับ เค้าก็บอกว่า แกเนี่ยเจ๋งกว่าที่คิดนะ ก็อย่างว่าครับ คนที่ถูกรังแกเนี่ย ส่วนใหญ่ก็จะอ่อนแอนี่ครับ

อุเอดะ - นั่นก็เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตนะ จริงๆเรามีรูปตอนเด็กอีกนะ

ฟุจิกิ - จริงๆแล้วผมไปเจอสิ่งนี้มาครับ (หนังสือเมียวโจปก ทักกี้ จุน ไอบะ)

จินทำหน้าดีใจมากเลย ----- กัดฟันพูดรึเปล่า ฮ่าๆ

อุเอดะ - เจ้าตัวยังไม่อยากดูเลยนะเนี่ย

จิน - ไม่อยากหรอกคร้าบบบ

อุเอดะ - อันนี้กี่ปีมาแล้วเนี่ย

ฟุจิกิ - เขียนไว้ว่าปี 1998 นะครับ

อุเอดะ - ก็จะ 9 ปีแล้วดิ

จิน - เล่มนี้ผมเป็นยังไงน๊า?

ฟุจิกิ - ในเล่มนี้นะครับ ต้องดูหน้าคนหล่อจากทางบ้าน มีคนส่งรูปจินคุงมาครับ "นี่จินคุงแห่งรร.00 ค่ะ เค้าเป็นคนที่พยายามมากๆ แล้วก็เล่นบอลเก่งด้วย ตอนนี้ดูเหมือนว่าเค้าจะชอบๆวงการบันเทิงซะด้วย คิดว่าไง?หล่อมั้ยคะ?" รู้สึกจะเป็นเพื่อนร่วมห้องส่งมานะครับ

จิน - ผมไม่รู้นะว่าใครเป็นคนส่ง

อุเอดะ - งั้นสงสัยนี่ไม่ใช่อาคานิชิคุงแล้วมั้ง

จิน - ภาพนี้นี่ก่อนผมเข้าจอห์นนี่ส์อีกนะครับ

อุเอดะ - ไม่ใช่ว่าจอห์นนี่ส์เค้ารู้ว่ามีคนหล่อชื่ออาคานิชิเรอะ แล้วแบบกลายเป็นประเด็นไรงี้

จิน - เอ...ไม่เคยได้ยินเลยนะครับ

อุเอดะ - อย่าโกหกเลยๆ

จิน - จริงๆครับ เรื่องจริง

อุเอดะ - แล้วตอนนั้นเล่นบอลด้วย? (หมายถึงตอนม.ต้นที่โดนรังแก)

จิน - ฟุตบอลเนี่ย ก็นะ เล่นเก่งกว่าไอ้พวกนั้นละกัน

อุเอดะ - ใช่มะๆ แล้วมีมั้ยตอนเล่นบอลที่แบบเตะเท่ห์ๆได้โชว์ออฟให้พวกนั้นดู

จิน - ไม่มีเลยนะครับ

อุเอดะ - เข้าจอห์นนีส์ได้ก็เก่งมากๆเลยนะ

จิน - จริงๆแล้ว ผมไม่ผ่านหรอกครับ

อุเอดะ - จริงดิ แล้วไหงมาอยู่ตรงนี้ได้

จิน - คือออดิชั่นน่ะ จะจัดให้ห้องใหญ่เบ้ง มีเด็กเป็นร้อยๆคนมาเต้นๆ แล้วคุณจอห์นนีส์ก็เป็นคนเลือก เค้าก็ดูจากเลขบนเสื้อน่ะครับ แล้วหลังจากนั้นก็จะมีหมายเลขคนที่ผ่านแปะอยู่ที่บอร์ด ซึ่งต้องอยู่ต่อ แล้วตรงนั้นมันไม่มีเบอร์ผม ผมก็อืม..นะ ก็นะ.. กลับดีกว่า ตอนกำลังจะกลับเนี่ย ก็นึกขึ้นได้ว่าต้องคืนป้ายชื่อ เลยเอากลับไปคืน ก็ไปถามลุงท่าทางแปลกๆคนนึงว่า อันนี้เอาไปคืนที่ไหนครับ ปรากฎว่าตาลุงนั่นน่ะคือ คุณจอห์นนีส์ เค้าก็บอกว่า ยูก็อยู่ต่อด้วยสิ"

ฟุจิกิ - สุดยอดเลย นี่มันโชคชะตาฟ้าลิขิตจริงๆ

โมริ - ถ้าเกิดเอาไปถามคนอื่น คงไม่ได้เข้าสินะคะ

จิน - นั่นสิครับ

อุเอดะ - โชคดีนะที่ตัดสินใจเอาป้ายชื่อไปคืน

จิน - ครับ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผมก็คิดว่าของที่ยืมเค้ามา ต้องเอาไปคืนเจ้าของ

ฟุจิกิ - ทีนี้ครับ เราก็มีภาพละครเรื่องแรกที่อาคานิชิคุงเล่นหลังจากที่ได้เข้าเป็นจอห์นนีส์แล้วมาด้วย

จิน - (หน้าเซ็งจิตมากๆ) โอย.....

ก็เป็นละครปี 1999 ที่เล่นเป็นตัวประกอบฉากจุน ตอนนั้นจินอายุ 14

อุเอดะ - เข้าไปแค่ 2-3 เดือนก็ได้เล่นเลยนะเนี่ย

จิน - เปล่าครับๆ ยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

อุเอดะ - หลังจากเอาป้ายชื่อไปคืน 2-3 อาทิตย์เองเรอะ!!!

จิน - ประมาณ ยูไปออกด้วยสิ (เลียนแบบคุณจอน)

อุเอดะ - นายนี่เจ๋งนะเนี่ย

จิน - แต่...ห่วยแตกสิ้นดีเลยเนอะครับ

อุเอดะ - ไม่หรอกๆ ยังเด็กอยู่เลย น่ารักดีออก

อุเอดะ - มีของจากเพื่อนในวงด้วยนะ เป็นแบบสอบถามน่ะ แบบสอบถามเกี่ยวกับอาคานิชิคุงนี่แหละ เริ่มจากของอุเอดะคุงเลยนะ
ถามว่า อยากให้จินเลิกทำอะไร?

จิน - คัตตุน?

อุเอดะ - มันจะมีของแบบนั้นเขียนอยู่ได้ไงล่ะ! เดี๋ยวก็โดนสั่งตัดหรอก! แต่น่าจะเขียนเนอะ อยากให้เลิกเป็นคัตตุนซะ อะไรแบบนี้ ฮ่าๆๆๆ

อุเอดะ - สรุปว่า อุเอดะคุงตอบว่า อยากให้เลิกทำตัวเป็นไจแอนท์ซะที (ไจแอนท์ในโดราเอมอนแหล่ะค่ะ)

อธิบาย จินชอบพูด ของของชั้นก็คือของของชั้น ส่วนของของนาย ก็คือของของชั้น !!! แถมพูดด้วยสีหน้าจริงจังด้วย!!! อะไรละเนี่ย ตะกี้ยังบอกอยู่เลยว่าจะคือของที่ยืมๆเค้ามา

จิน - ทำไมกันนะครับเนี่ย?

อุเอดะ - นายนั่นแหละ! อย่างเช่นไปเอาของๆคนอื่นมาโดยไม่ได้ขอไรแบบนี้ มีมั้ย?

จิน - มี (ขำกลิ้ง) ก็อย่างเวลาขึ้นคอน ถ้าผมลืมพวกของแต่งตัว อย่างได หรือ ทรีทเมนท์ใส่ผม ผมก็จะหยิบๆมาใช้เลย

อุเอดะ - ของพวกนี้นี่ บางทีก็ลืมเหรอ?

จิน - ครับ บางทีก็ลืม

อุเอดะ - บางทีก็ลืมเนี่ย หมายความว่าลืมหลายต่อหลายครั้ง บางทีก็ลืมตลอดเวลาเลยเหรอ?

จิน - ครับ บางทีก็ลืมตลอดเวลาเลย

อุเอดะ - พูดไรเนี่ย ไม่เข้าใจ อ๊ะ มีเขียนเอาไว้ด้วย "เวลาขึ้นคอนเนี่ย อาคานิชิเป็นคนเดียวที่ไม่เอาของแต่งตัวมา เอาแต่ยืมของคนอื่น" แล้วก็ "ผมมักเห็นจินพูดกับนากามารุว่า เอางินมายืมดิ๊ แต่ไม่เคยเห็นเค้าคืนเลย"

(แป่วววว เอาแล้วไงจิน)

จิน - เปล่านะครับ เงินที่ยืมจากนากามารุเนี่ย ผมคืนนะครับ

อุเอดะ - งั้นอุเอดะเค้าคงไม่อยู่ตอนที่คืนเงินกันละมั้ง เนอะ?

จิน - (หน้าม่อย) หมอนั่นรู้จักอะไรผมมั่งเนี่ย

อุเอดะ - อุเอดะคุงเค้าเขียนอีกนะ "ถ้าในกองถ่ายมีข้าวกล่องเป็นซูชิ จินจะเปิดมันทีเดียวเลย 3 กล่อง แล้วก็กินแต่หน้าที่ตัวเองชอบอย่างหอยเม่น รึ กุ้ง แล้วก็เอาข้าวห่อสาหร่ายใส้แตงกวาไปยัดๆช่องที่หายไป แล้วปิดคืน เนียนเหมือนยังไม่ได้เปิด !! แล้วทางุจิที่ไม่รู้อะไรก็มากินต่อ"

กร๊ากกก ขำมาก

อุเอดะ - อย่างงี้ทางุจิคุงไม่น่าสงสารแย่หรอ?

จิน - อย่างเวลามีสัมภาษณ์อะไรแบบนี้น่ะ มันจะมีซูชิกล่องมาให้ไงครับ ผมก็จะหยิบจากแต่ละกล่องมาชิ้น-สองชิ้น

อุเอดะ - อย่างที่เขียนไว้นี้ใช่มั้ย หอยเม่นกับ กุ้ง

จิน - แต่ผมก็จะพยายามทำให้มันดูเหมือนยังไม่ได้เปิด แล้ววางคืนเอาไว้ให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

อุเอดะ - ทำไมต้องพูดเหมือนเป็นศิลปะขนาดนั้นวะ

จิน - ผมชอบแกล้งคนอื่นนะครับ

อุเอดะ - แล้วพวกเพื่อนๆ อย่างอุเอดะคุงก็เล่นแบบนี้ด้วยรึเปล่า?

จิน - ในหมู่พวกผมน่ะ มันจะมีคนที่จะโดนแกล้งเป็นประจำอยู่แล้ว อย่างเวลาเล่นละครเวที จะมีข้าวกล่องเนื้อย่างชั้นดีให้ครับ ถ้าเกิดผมไม่อยู่นะ อ้ะ คือ มันจะมีข้าวกล่องเนื้อถูกๆด้วยนะครับ พอผมไม่อยู่ ไอ้พวกนั้นมันก็จะคีบเนื้อดีๆจากกล่องผมไป แล้วเอาเนื้อห่วยๆมายัดไว้ พอผมกลับมา แหม ผมก็ตั้งตารอเลยนะครับ อยากกินไง พอเปิดปุ๊บ โอ้ เนื้อชี้นดีไง ภายนอกมันก็ยังดูดี แต่พอกินไป เฮ้ย รสไม่เหมือนกันเนี่ย.....เนื้อชั้นยอดมันเป็นแบบนี้นี่เอง

ฟุจิคิ - ไม่รู้ตัวเล้ย

จิน - ผมก็มารู้เอาตอนหลังที่ทุกคนกลับมาแล้วแหละครับ

อุเอดะ - นายเองก็ว่าอร่อยไม่ใช่เรอะ?

จิน - นั่นสินะครับ ปากผมมันพอใจนะ

อุเอดะ - อย่างนั้นเหรอ? ลิ้นนายไม่รู้รสสินะ อะไรอร่อยอะไรไม่อร่อย

จิน - ก็จะมีเล่นแกล้งกันแบบนี้ประจำแหละครับ

อุเอดะ - ไม่มีเรื่องที่ตัวเองทำเองอย่างเอาข้าวห่อสาหร่ายใส้แตงกวาไปใส่ของของคนอื่นเหรอ?

จิน - อืมมมมมม ผมไม่ค่อยชอบทำอะไรที่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นหรอกครับ

ปี๊------------------ด

อุเอดะ - อย่าตอแหลน่า แล้วนี้อะไรเนี่ย "ทะเลาะกันเพราะครีมสดที่เลอะอยู่บนพื้น"

จิน - อ๊ะ อีกแล้วเรอะ

(หน้าจินดูกีฟอัพๆมากๆ ใจเต้นเลย ฮิ้วว)

อุเอดะ - ทะเลาะกับใครครับเนี่ย

จิน - ทางุจิครับ

อุเอดะ - ไหนช่วยเล่าหน่อย ครีมสดบนพื้นทำให้ตีกันได้ไง

จิน - อันนี้ก็เป็นตอนที่เล่นละครเวทีนะครับ คิดดูนะครับ 2เดือน ไปสถานที่เดิมๆ ทำเรื่องเดิมๆ คน 6 คน อยู่ในห้องแต่งตัวเดิมๆมันก็ทำให้เครียดอ่ะ ทีนี้ทางุจิเนี่ย เค้าเป็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านกวนตีนคนอื่นอยู่แล้ว

อุเอดะ - ทำไมละครับ?? ก็ทางุจิคุงดูท่าทางเป็นคนดีจะตาย

จิน - เปล่าครับๆ เค้าก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนะครับ แต่เวลาอารมณ์ขึ้นมันก็ทะเลาะกันแหละครับ คือตอนนั้นน่ะ ผมอยู่ในห้องแต่งตัว แล้วก็ทำครีมสดหยดเลอะพื้น แต่คือผมก็ไม่รู้ตัวไงครับ ทีนี้ทางุจิอ่ะ ก็พูดแบบ อันเนี้ยๆอาคานิชิคุงทามมมม (น้ำเสียงจิน ฮาสัด)

อุเอดะ - (ต่อให้) อาคานิชิคุงทำครีมสดหยด แต่ไม่ยอมเช็ด (ล้อเลียนสำเนียงจุนโนะ)

จิน - อารมณ์ขึ้นเลยครับ ผมก็มองหน้าเลย "ไม่ได้ทำโว้ยย" แต่ไอ้ทางุจิก็ไม่เลิก "ไม่มีใครนอกจากอาคานิชิคุงแล้วนี่นาาาาา" ผมก็แบบสติขาดผึ---ง ก็ต่อยเลย.....

อุเอดะ - หลังจากนั้นก็ต่อยกันตะลุมบอนเลย?

จิน - ทางุจิมันไม่ต่อยหรอกครับ

อุเอดะ - อ้าวไม่ต่อยหรอ? เป็นคนอ่อนโยนสินะ ไม่ต่อยกลับ

จิน - ไม่ต่อยครับ

อุเอดะ - ยกตัวอย่างนะ สมมุติว่าในคอนเสิร์ตเนี่ย ถ้าเกิดเล่นไม่ดีขึ้นมา มีมั้ยที่แบบมาชี้ด่ากัน มึงทำไมตะกี้ไม่เต้น ทำไมตะกี้ไม่ร้อง แล้วก็ทะเลาะกันไรงี้

จิน - แต่ก่อนก็เป็นนะครับ แต่เดี๋ยวนี้แต่ละคนเต้นไม่เหมือนกันแล้วก็ไม่ทะเลาะกันครับ

อุเอดะ - หมายความว่าไงละนั่น?

จิน - คือถึงจะเต้นแต่มันก็ไม่เหมือนกันนี่ครับ

ฟุจิกิ - เต้นไม่พร้อม เต้นไม่เหมือนกันเหรอ?

อุเอดะ - ซ้อมเพิ่มสิ!!!

จิน - คือว่าๆ ทุกคนเต้นท่าเดียวกันครับ แต่บางทีขาชนกันอะไรบ้าง มันเลยดูไม่พร้อมกัน แต่คือทุกคนเต้นท่าเดียวกันอยู่ ดังนั้นเนี่ย ถึงผมจะเต้มผิดบ้าง ก็ไม่มีใครสังเกต ผมว่าดีออก ทุกคนเต้นไม่เหมือนกัน ดูมีเอกลักษณ์ดี ฉะนั้นผมก็พกความมั่นใจเต็มร้อยมาเต้นผิดๆ ฮ่าๆ

อุเอดะ - ใครผิดพลาดบ่อยสุดเหรอ?

จิน - ผมนี่แหละครับ

(กร๊าก จินดูซื่อๆ)

อุเอดะ - แกเองเรอะ!? ฮ่าๆ งั้นข้อต่อไปนะ จากนักแสดงร่วมในละครใหม่ ยูคังคุราบุ โยโกยาม่า ยู แห่ง คันจานิ8 ..........อืมๆ......

แล้วก็เอื้อมมือไปจังไหปลาร้าสุดหวงของจินคุง!!!!!

จิน - ว๊ากก!! ไอ้สัO!! เลวร้ายที่สุดเลย

อุเอดะ - ก็เนี่ย โยโกยามะคุงเค้าบอกว่า "ถ้าจับไหปลาร้าของจิน จะมีฮาครับ"

จิน - โอย เนี่ยจุดอ่อนจริงๆนะเนี่ย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม จับของตัวเองแล้วไม่รู้สึกอะไรเหรอครับ?

อุเอดะ - ไม่นิ ลองของตัวเองดูสิ (แล้วก็แอบจับของจินอีกที)

จิน - ว๊ากกก!!!!!

โมริ - ไม่ชอบจริงๆนะคะเนี่ย

จิน - ไม่เอานะครับๆ ต่อให้โดนคนอื่นจับก็ไม่เป็นไรเหรอครับ? (แล้วจินก็ลองไปถูๆไหปลาร้า อุเอดะ ฟุจิกิ ดูโรคจิตชะมัดเลย ฮ่าๆ)

อุเอดะ - เนี่ยๆ ไม่เป็นไรเลย (แล้วก็เอื้อมไปจับจิน เป็นครั้งที่ 3)

จิน - เฮือกกกกกกกกกกกกก!!!!

ลุกหนีเลย

--THE END--

พี่คนแปลบอกว่าจินไม่ได้พูดหยาบขนาดนั้น (เพราะภาษาญี่ปุ่นไม่น่าจะมี) แต่ดูจากนิสัยคนพูด น่าจะออกมาประมาณนั้น 555+

credit : no.9 แห่ง kattunsecret

ขอบคุณพี่ที่แปลอย่างสูงค่ะ ใจดีมากๆๆ แปลทั้งรายการเลย

(แอบเกรงใจ ไอ้เราก็ก็อปมาทั้งดุ้นเลย = =")

ปล . จินฮามากๆๆอ่ะเรียกแม่น่ารักดี เออแล้วที่บอกเต้นไม่เหมือนกันแล้วดูมีเอกลักษณ์นี่ถูกเผงเลย ไม่น่าเบื่อดี เออแล้วที่ไปจับๆไหปลาร้าคนอื่นอ่ะ...ไคเค้าจะเหมือนตัวเอ๊งงงงง (เราก้อเฉยๆนะ - - )

สรุปอ่านไปฮาไป เหมือนอ่านการ์ตูนตลกเลย (คนอ่านยิ่งเส้นตื้นอยู่ 555+) ถ้ามีลูกแบบนี้ รักตายเลยอ่ะ (づ￣ ³￣)づ~~♡